Eνδοεπιχειρησιακή εμπιστοσύνη,μας ενδιαφέρει ;

αρχείο λήψης

Ένα στοιχείο το οποίο για πολλούς στη σημερινή εποχή δηλώνεται ως αμελητέο και αόρατο, που όμως έχει μία τρομακτική δύναμη μέσα στο μικρόκοσμο ενός οργανισμού και ένα μεγάλο αντίκτυπο στο εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον είναι η ενδοεπιχειρησιακή εμπιστοσύνη.

Ο ρόλος της ενδοεπιχειρησιακής εμπιστοσύνης αποτελεί ένα θεμελιώδες κεφάλαιο στο σύγχρονο κόσμο της διοίκησης των επιχειρήσεων, κεφάλαιο όμως που συχνά είτε παραβλέπεται, είτε απλώς ξεχνίεται, πολλές φορές και σκόπιμα. Η ενδοεπιχειρησιακή εμπιστοσύνη έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα σε έναν οργανισμό και στοχεύει στη δημιουργία ανθρώπινων οργανισμών. Μα θα μου πείτε ότι οι οργανισμοί δεν είναι ανθρώπινοι; η απάντησή μου είναι ότι στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, της κρίσης αξιών και της ταχύτητας των εξελίξεων, θα έλεγαν μακράν όχι…

Η εμπιστοσύνη αποτελεί τον πυρήνα των ανθρώπινων σχέσεων και λειτουργεί ως ο κοινωνικός μανδύας και η δύναμη που προωθεί τη συνεργασία, τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και τάξης και ενδυναμώνει τον κοινωνικό ιστό. Δίχως τάσεις ακαδημαϊσμού ή ενός λόγου που δεν θα είναι κατανοητός και μάλλον θα ληφθεί ως βερμπαλισμός ή φανφαρισμός θα έλεγα ότι η εμπιστοσύνη αναφέρεται στην προθυμία ενός μέρους να είναι ευάλωτο στις ενέργειες του άλλου μέρους και βασίζεται στην προσδοκία ότι το εκάστοτε μέρος θα πραγματοποιήσει μια συγκεκριμένη ενέργεια σημαντική για τον καταπιστευματοδόχο, ανεξάρτητα από την ικανότητα να παρακολουθεί ή ελέγχεί το άλλο μέρος. Δηλαδή η εμπιστοσύνη αναφέρεται στο βαθμό που οι άνθρωποι μπορούν να εμπιστεύονται τους άλλους, μπορούν να εργαστούν μαζί τους για να δημιουργήσουν οφέλη που ο καθένας δεν μπορεί να παράγει από μόνος του.

Μέσα σε ένα οργανωσιακό περιβάλλον το οποίο αποτελεί το καθρέπτη των ατόμων που εργάζονται και δραστηριοποιούνται σε αυτό, η εμπιστοσύνη αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό της πορείας προς τη δημιουργία ανθρώπινων επιχειρήσεων. Ορίζοντας μία ανθρώπινη επιχειρήση θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το πλαίσιο που δημιουργεί εκείνο το περιβάλλον, τη κουλτούρα και τη νοοτροπία επένδυσης στο ανθρώπινο στοιχείο του οργανισμού, στοιχείο με όρους όχι κεφαλαιακούς, οικονομικούς, διοικητικούς αλλά με όρους ανθρώπινους. Ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η συνεχής επένδυση στην ανθρώπινη δοιάνοια οδηγούν στη δημιουργία οργανισμών που πραγματικά επενδύουν στον άνθρωπο.

Η ενδοεπιχειρησιακή εμπιστοσύνη μπορεί να είναι είτε οριζόντια είτε κάθετη. Αναφέρεται δηλαδή στις σχέσεις μεταξύ των υπαλλήλων ιδίου βαθμού, στις σχέσεις μεταξύ υπαλλήλων διαφορετικού βαθμού, στις σχέσεις μεταξύ υπαλλήλων, προϊσταμένων και διοίκησης και στη σχέση μεταξύ των υπαλλήλων και του οργανισμού σε θεσμικό επίπεδο. Το τελευταίο είναι στενά συνυφασμένο με τη περηφάνεια που νιώθει ο εργαζόμενος στο να εργάζεται για το συγκεκριμένο οργανισμό και το αίσθημα ασφάλειας που διαπνέει αυτή η εμπιστοσύνη.

Η οικονομική κρίση που έχει δημιουργήσει μία νέα πραγματικότητα και ένα πολύ σημαντικό πλαίσιο νέων εξελίξεων στο χώρο των επιχειρήσεων έχει θέσει σε μεγάλο κίνδυνο την εμπιστοσύνη τόσο στο εσωτερικό αλλά συνάμα και το εξωτερικό περιβάλλον των επιχειρήσεων σε όλους τους τομείς παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών ανά το κόσμο. Η πίεση από τον τρομακτικό εργασιακό φόρτο, η εργασιακή αβεβαιότητα και η συνεχόμενη και ανοδική αύξηση των απαιτήσεων πολλές φορές φθάνει σε όρια εργασιακής τρομοκρατίας και εργασιακής παρενόχλησης με περιστατικά που σε καμία περίπτωση δεν συνάδουν με την έννοια μιας ανθρώπινης επιχείρησης.

Η ενδοεταιρική εμπιστοσύνη αποτελεί ένα πραγματικά μοναδικό στοιχείο μίας υγιούς επιχείρησης και όσο πιο γρήγορα αυτό γίνεται κατανοητό από την εκάστοτε διοίκηση τόσο πιο εύκολη μπορεί να γίνει η καλλιέργεία της. Αποτελεί αναπόστατο τμήμα του οργανωσιακού πολιτισμού, της εταιρικής κουλτούρας, και επιστρέψτέ μου να υποστηρίξω, το πιο καίριο στοιχείο του οργανωσικού DNA και της κεφαλαιουχικής φαρέτρας ενός οργανισμού. Με απλά λόγια δεν μπορείς να ζητάς την εμπιστοσύνη του άλλου αν δεν έχεις πρώτα καλλιεργήσει την εμπιστοσύνη στο εσωτερικό του δικού σου οργανισμού.

Τελειώνοντας θα ήθελα να θέσω υπό τη σκέψη σας ένα άλλο πρίσμα που είναι πιο εφαρμόσιμο σε επιχειρήσεις και οργανισμούς με διεθνές υπόβαθρο, πολύγλωσσο προσωπικό και πολυπολιτισμικά εργασιακά περιβάλλοντα. Στο πλαίσιο αυτό τα όρια της εμπιστοσύνης είναι αρκετά δυσδιάκριτα, πολλές φορές αόριστα και οι ισορροπίες πολύ εύθραυστες και ευαίσθητες. Εδώ χρειάζεται η ανάπτυξη και η καλιέργεια μίας παγκόσμιας επιδεξιότητας η οποία συνίσταται στη προσαρμογή της συμπεριφοράς προς άλλους πολιτισμούς δίχως απώλεια των εν γενών προσωπικών χαρακτηριστικών και αξιών στη διαδικασία. Η επικοινωνία αποτελεί τον συμφυή παράγοντα της καλλιέργειας εμπιστοσύνης και θα πρέπει να πάντοτε να γνωρίζουμε το πως εκφραζόμαστε (ασχέτως τη μορφή) και τι αντίκτυπο έχουν οι πράξεις μας προς τους άλλους.

Η εμπιστοσύνη είναι μια λέξη η οποία χρησιμοποείται μεν ευρεύως αλλά κυρίως με όρους καταχρηστικούς και χωρίς να της δίνεται η απαραίτητη σημασία. Αποτελεί ένα φαινόμενο που χρειάζεται χρόνια για να κατακτηθεί και να επιτευχθεί και μόλις λίγα δευτερόλεπτα για να καταστραφεί. Αποτελεί ένα φαινόμενο πολύπλοκο, δυναμικό, πολύ εύθραυστο, δυσνόητο και ένα φαινόμενο που ο καθένας το κατανοεί και το εκλαμβάνει με διαφορετικούς όρους. Σε καμία περίπτωση όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να επενδύουμε στη καλλιέργεια της εμπιστοσύνης στο πλαίσιο των ανθρωπίνων σχέσεων και ειδικότερα στο χώρο εργασίας. Ο εργαζόμενος δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως μία καλοκουρδισμένη μηχανή η οποία κάνει απλώς τη δουλειά της και δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο παρά μόνο για το συνεχές κυκλικό πέρασμα από τη παραγωγή στη κατανάλωση. Δυστυχώς αυτού το είδος το lifestyle υπάρχει και πολύ φοβάμαι ότι τείνει να καθιερωθεί.

Η οικονομική κρίση η οποία οδήγησε στο γκρεμό και τη χρεοκοπία, επιχειρησικούς κολοσσούς και κράτη ολόκληρα, έφερε στην επιφάνεια δύο αντικρουόμενες επιχειριακές αφηγήσεις: μέχρι σήμερα μιλούσαμε για ανάπτυξη της αγοράς, κλειστή καινοτομία και βραχυπρόθεσμη μεγιστοποίηση της αξίας της μετοχής των μετόχων. Ο νέος ορίζοντας στη διοίκηση των επιχειρήσεων μιλάει για βιωσιμότητα της αγοράς, ανοιχτή καινοτομία, ενδοεπιχειρησιακή επιχειρηματικότητα, προσαρμογή, μεγιστοποίηση των μακροπρόθεσμων δυναμικών στοιχείων της επιχείρησης και δημιουργία όχι μόνο οικονομικής αλλά κυρίως κοινωνικής αξίας. Η εμπιστοσύνη αποτελεί τον κύριο καταλυτικό παράγοντα που μπορεί να θεσμοθετήσει και να ενδυναμώσει αυτή τη νέα νοοτροπία μέσα στη νέα τάξη πραγμάτων και να αποτελέσει το μοχλό δημιουργίας επιχειρήσεων που θα έχουν ως κέντρο και πυρήνα τον άνθρωπο.

 

 

 

Ο Δημήτριος Σαλαμπάσης ζει στο Λουξεμβούργο και εργάζεται ως διδακτορικός ερευνητής στο Luxembourg Institute of Science and Technology σε συνεργασία με το το Lappeenranta University of Technology στη Φιλανδία. Τα θέματα με τα οποία ασχολείται καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα της διοίκησης των επιχειρήσεων. Οι δημοσιεύσεις του σε διεθνή επιστημονικά journals και συνέδρια επικεντρώνονται στα θέματα διαχείριση καινοτομίας, ανθρώπινου δυναμικού, οργανωσιακής ψυχολογίας, ανθρώπινης ανάπτυξης και οργανωσιακής συμπεριφοράς.

Blog: http://active-reflection.blogspot.com/

Twitter: dsalampasis

 

Σχολιάστε